Welkom op de website van:

Stichting Helpende Handen India

UDAVUM KARANGAL  is het Tamil woord voor   HELPENDE HANDEN|

Sinds juni 2011 is de naam van de stichting gewijzigd in
Stichting Helpende Handen India
Voordien was het
'Stichting Ontwikkelingshulp Derde Wereldlanden Venray'

Sinds de oprichting van de stichting in 1997 hebben wij ons verbonden met
Udavum Karangal
een goededoelen project in de stad Chennai (voorheen Madras) in
zuidoost India.
Opgericht in 1983 door initiatiefnemer
'Pappa' Steven Vidyaakar.
(hieronder leest u zijn levensverhaal)

Wij hebben geen CBF-keurmerk*, omdat dat voor ons (vooralsnog) te duur is.
In goed onderling overleg en met wederzijds vertrouwen maken wij dankbaar gebruik van de goede naam van Wilde Ganzen (http://www.wildeganzen.nl/). Daar waar wij UK-projecten financieren d.m.v. sponsoractiviteiten, vragen wij altijd een premie aan bij Wilde Ganzen. Omdat wij een riante premie krijgen zijn de UK-medewerkers in India en wij hier in Nederland verplicht een gedegen actieplan en een sluitende project-begroting in te dienen bij Wilde Ganzen.

Wij vinden het fijn dat er een bekende, betrouwbare externe Nederlandse organisatie als Wilde Ganzen over onze schouders meekijkt.
Wij ervaren deze samenwerking als opbouwend, positief, steunend en meekijkend, waarin wij alle vrijheid hebben dat te doen wat wij belangrijk vinden.                                   
*(CBF: Stichting Centraal Bureau Fondsenwerving)


 

Pappa Steven op bezoek bij Wilde Ganzen
(april 2010)

 

Overleg in Hilversum, de thuisbasis van Wilde Ganzen.
Van links naar rechts:
Selma Kers (journaliste), Johanne van Dijk (Wilde Ganzen), Linda Muskens (Wilde Ganzen), Marijke Veldpaus (Helpende Handen) en Pappa Steven.

Udavum Karangal   -   Helpende Handen
resultaat van de levenservaringen van Pappa Steven Vidyaakar

 

Soms zullen de verschrikkingen van de kindertijd, zoals die van Pappa Vidyaakar, er toe leiden dat iemand een egoïstisch, verbitterd mens wordt.
Maar ondanks of misschien dankzij deze moeilijke jeugd verpersoonlijkt hij vandaag de dag de kracht van mededogen.
Zijn goede doelen organisatie Udavum Karangal geeft de deelstaat Tamil Nadu een extra positieve impuls.
In amper 28 jaar heeft Pappa Vidyaakar een veilige thuishaven gebouwd voor meer dan 2000 door de Indiase samenleving in de steek gelaten mensen.
In al die jaren heeft hij met zijn onmisbare medewerkers meer dan 30.000 mensen op een of andere manier geholpen.
Onder hen zijn baby’s, lichamelijk en geestelijk zieken, mensen met een verstandelijke beperking, verschoppelingen, wezen, in de steekgelaten mensen, getraumatiseerde en misbruikte kinderen, volwassenen en ouderen en stervende mensen.
Ook nu hij de huidige ‘mammoet’ begroting moet opbrengen, zorgt hij onvermoeibaar voor iedereen die een thuis nodig heeft.
Na één simpele telefonische melding spoed hij zich naar de arme berooide verstoten ziel. Om al zijn mensen onderdak te geven runt hij een groot complex met verschillende locaties in de buitenwijken van Chennai, Coimbatore en Tiruvannamalai. Hier heerst een vredige, liefdevolle en zuivere sfeer. Ook heeft Pappa plannen om een ziekenhuis te bouwen met 100 bedden.
Daarnaast heeft hij een basis- en middelbare school gebouwd, waar 500 Helpende Handen weeskinderen en meer dan 1500 kansarme kinderen uit de nabije omgeving onderwijs krijgen.
Zoals gezegd tref je in zijn grote familie melaatsen, aidsslachtoffers, verstandelijke beperkte en psychiatrische zieke en getraumatiseerde mensen van nul tot honderd aan. Deze Helpende Handen familie geeft hen identiteit, liefde, opleiding en een positieve kijk op het leven.
Velen zijn hersteld, verlieten Helpende Handen en hebben zich met steun en begeleiding buiten het project gesetteld. Een buitenwereld die ooit zo hard voor hen was.
Wie is deze Steven Vidyaakar?
Hij werd geboren in 1953 in Kollegal, een dorpje nabij Mysore, in de deelstaat Karnataka, niet ver van de zuidwest kust van India.
Al vroeg in zijn leven werd de jonge Steven hard geconfronteerd met hevige conflicten tussen zijn ouders. Een van zijn eerste bewuste ervaringen was dat hij zich niet gewenst voelde in deze onveilige en onprettige gezinssituatie.
Hij vroeg zich af waarom hij er was. Gewoonte getrouw ging hij naar school.
Thuis voelde hij zich niet gelukkig en moest de negatieve en zware sfeer verdragen.
Het werd hem steeds duidelijker dat hij bij zijn ouders niet gewenst was om redenen die hij op die leeftijd niet kon begrijpen. Eigenlijk was hij een wees.
Hij zwierf veel over straat, hielp de buren en mensen die hulp nodig hadden en was steeds op zoek naar zingeving.
Op een dag was hij getuige van een verkeersongeval. De inzittende van een auto raakte zwaar gewond. De gewonde man werd in allerijl naar het ziekenhuis gebracht.

De jonge Steven volgde de ambulance. De daarop volgende weken verbleef hij in de buurt van het ziekenhuis, deed boodschappen en verzorgde de gewonde man.
Het slachtoffer was de toen 35 jaar oude mijnheer Ramakrishnan, een auto-onderdelen leverancier uit Chennai/Madras. Steven was toen slechts 13 jaar oud.
Ondanks de taalbarrière groeide er een hechte band tussen de twee, die zou duren tot 1983. Toen stierf Ramakrishnan. Steven had hem tijdens zijn ziekbed verpleegd.
Na het ongeluk heeft de familie van mijnheer Ramakrishnan (zie foto) hem, nadat hij enkele weken in het ziekenhuis van Mysore had gelegen, voor verdere behandeling en verzorging naar Chennai/Madras gebracht. Steven had in het contact met mijnheer Ramakrishnan voor de eerste keer in zijn leven ‘de geur van liefde’ geroken.
Na twee weken, met erge honger in Chennai over straat geslenterd te hebben, vond hij, na veel zoeken en vragen, zijn beschermheer. Ramakrishnan was in het begin nog niet helemaal hersteld, maar nam Steven al snel onder zijn hoede. Steven kon met hulp van hem zijn opleiding hervatten.
Pappa: ‘Ik was geen echt slimme student, maar ik wist zeker dat ik sociaal werker wilde worden.’ Met grote inzet haalde Steven een master-opleiding in de psychiatrie en sociologie en bachelor in jurisprudentie en werd een gecertificeerd counsellor.
Hij heeft 3 jaar intern gewoond en gewerkt bij het Instituut voor Geestelijke Gezondheid en in een lepraziekenhuis in Chennai.
Het was duidelijk dat hij geen ambities had in het bedrijfsleven en ook niet in werken in de winkel van mijnheer Ramakrishnan.
De steeds ruimhartige mijnheer Ramakrishnan, hing destijds een gammel uithangbord aan de gevel. In het Tamil stond erop: 'Udavum Karangal,' wat 'Helpende Handen' betekent.
Al snel had Steven zijn handen vol. Hij moest brieven schrijven, mensen op weg helpen en voorzien van kleding en eten, optreden in noodsituaties en agressieve en verstoten mensen begeleiding bieden.
Laten wij ons weer even op mijnheer Ramakrishnan richten.
Steven heeft vrijwel elk gebouw en al zijn diensten naar zijn beschermheer genoemd. Mijnheer Ramakrishnan was geen rijke man. Hij was een Indiase middenklasser en kwam uit een grote familie. Het onder zijn vleugels nemen van Steven zal voor hem geen gemakkelijke taak zijn geweest. Om deze enigszins dromerige jongeman te begeleiden op zijn gekozen pad getuigd van een grote ruimhartige ziel en heldere geest. Het zijn de onbekende krachten in India die maken dat onwaarschijnlijke helden grote veranderingen teweeg brengen.
Dit fenomeen vervult veel Indiase burgers met grote trots en hopelijk blijven ze hem steunen in zijn helpende werk.

Terug naar het verhaal. 1983. Steven, altijd druk bezig, heeft inmiddels een groot aantal verstoten mensen geholpen in de wijk Aminjikarai, een achterstands wijk in de miljoenen stad Chennai.
Kort daarna, op een late avond, brengt een oudere fietsriksja-rijder, een in krantenpapier gewikkelde baby bij Steven. Hij had deze baby, na de laatste filmvoorstelling gevonden in de hal van een bioscoop. Het kind Prabhu was uitgedroogd en op sterven na dood. De baby was nog geen 10 maanden oud. Steven had geen keus en nam de baby op in zijn schamele onderkomen.
Voordat we verder gaan is het belangrijk te vertellen dat Prabhu met hulp van Steven door zijn eigen moeder werd opgevoed en nu in Kolar woont.
De burgers van Chennai zullen zich zeker herinneren hoe vaak de pers, in de jaren tachtig, melding deed dat Pappa Vidyaakar weer een verschoppeling in zijn huis had opgenomen. Steven liet het nooit afweten.
Elke zondagavond gingen ze met z’n allen naar het strand … om te bedelen.
Zo probeerden ze in hun levensonderhoud te voorzien. De mensen ondersteunden hem steeds meer, maar de verantwoordelijkheid begon ook toe te nemen. Zeker ook omdat er steeds meer Aidsslachtoffers bijkwamen.
De stad Chennai groeide en groeide. Oude waarden en normen veranderden steeds meer. Steeds meer mensen moesten uit nood in de nabijheid van de vuilnisbelt gaan wonen. Er werd steeds vaker een appel op Steven gedaan. Hij werd steeds meer een reddende engel.
Zoals baby Prabhu begon te herstellen en te groeien, zo groeide ook de Vidyaakar 'familie'. Al snel zaten alle kamers in de armoedige huurwoning vol.
Jong en oud vond een plekje in deze overvolle kamers.

Ongelukkigerwijs kwamen ze door een grote uitslaande brand in de krottenwijk zonder woning te zitten.
Ramakrishnan, die stervende was, zorgde er voor dat ze in de buurt een ander gebouw konden huren. Mijnheer Ramakrishnan sterft, na een ziekbed en een liefdevolle toegewijde zorg van Steven, uiteindelijk aan kanker.
Steeds meer en vaker werd Steven geholpen. Daardoor hoefden ze niet meer naar het strand om te gaan bedelen.
Pappa Vidyaakar kocht een klein perceel grond in Tiruverkadu, een buitenwijk van Chennai' en begon daar in een ommuurde locatie zijn tehuis te bouwen.
De afgelopen tien, vijftien jaar is Udavum Karangal uitgegroeid tot een groot eiland van rust. We hoeven hier niet in te gaan op de detailles. U kunt elders op deze site alles lezen over dit bijzondere project.
Het is kenmerkend dat Steven helemaal wordt gesponsord door vrijwilligers en vrijwillige bijdrages. Hij wordt niet door de regering gefinancierd.
Het meeste geld krijgt hij van zijn Indiase landgenoten. Udavum Karangal is een niet religieuze organisatie. Elke inwoner mag zijn eigen geloof beleven.
De beheerskosten zijn zeer laag gehouden en duurzaamheid en soberheid zijn de norm. De nadruk ligt op revalidatie en rehabilitatie in of buiten het project.
En tenslotte: UK is geen adoptiewinkel.
‘Ze zijn allemaal mijn kinderen. Ik zal nooit mijn verantwoordelijkheid verzaken om ze op te voeden’, zegt Pappa Vidyaakar.
U zult begrijpen dat er voor zowel het opvangen van de mensen, het onderhoud van bestaande locaties en het voltooien van de lopende en toekomstige projecten enorme bedragen nodig zijn. Hopelijk blijft u ons ook straks ondersteunen.
Kom eens, als u in de buurt bent, bij Udavum Karangal op bezoek om u zelf te overtuigen en te ervaren wie deze bijzondere Udavum Karangal familie is.
U bent van harte welkom!

(samenvatting van een korte biografie)

Onze site is 'gelaagd' opgebouwd. Er staat behalve korte informatieve en actuele informatie, ook uitgebreidere informatie in voor die gene die meer achtergrond informatie wil weten, omdat u bijvoorbeeld als vrijwilliger of stagiaire wil gaan werken in UK.

Graag nodigen wij u uit om op de vormgeving en de inhoud van deze website te reageren (reactieformulier).
Met uw aanwijzingen kunnen wij deze site zo toegankelijk mogelijk maken.

 

Bezoek de officiële Udavum Karangal.org website